می نویسم

به ياد روزهاي انتظار

به ياد لحظه هاي فراق

به ياد چشم هاي اشك بار

به ياد سينه هاي داغ دار

مي نويسم

به ياد خلوت هاي غم بار

به ياد غروب هاي دلگير

مي نويسم

به ياد او كه همچون پرنده اي

به سوي آسمان پر كشيد

و چشمهاي منتظرمرا تا ابد

به انتظار خود گذاشت

اين روزا دلت با ما نيست نگفتم چرا.........

توي ساحل روي شن ها قايقي به گل نشسته

يكي با چشمون گريون گوشه اي تنها نشسته

نگاه پر اضطرابش به افق به بي نهايت

ساكته اما تو قلبش داره يه دنيا شكايت

تو چشماش حلقه ي اشك

توي قلبش غم دنيا

منتظر به راه تا بياد امروز و فردا

باورش نمي شه عشقو همه دنياش زير آبه

تنها مونده توي ساحل زندگي براش عذابه

تنهايي براش عذابه

خاطرات لب دريا ديگه از يادش نميره

همه دنياش زير آب و خودش هم به غم اسيره

دست بي رحم زمونه عشقش رو برده به دريا

حالا از خودش مي پرسه مياد آيا حالا

عاشقي كه تنها باشه توي دنيا نمي مونه

دل عاشق رو شكستن شده كار اين زمونه

خاطرات لب دريا ديگه از يادش نميره

همه دنياش زير آب و از غم دوريش مي ميره

هرگز از يادش نميره

از غم دوري مي ميره

واژه ای که روزها یا شایدم ماه هاست که با آن خو گرفتم

تـو از عبور جاده ها مرا بهانه کن فقط

به رنگ عــاشقانه ها مرا ترانه کن فقط

من ازعبورجاده ها نشانی تو خوانده ام

تـو هم بـیا و با دلت مرا نـشانه کن فقط

بــیا کـنار من بمان ، بیا و لانه کن فقط

مـن که پر زغــصه ام اسیر دست یادها